پنج شنبه بود.. دایی رو سپردن به خاک.. خیلی تحمل اون لحظه که با عزیزت  خداحافظی میکنی سخته، با اینکه میدونی اون حالا فقط یه جسم بی روحه. با اینکه میدونی جاش تو بهشته، و الان حال بهتری داره. اما بازم از رفتنش ناراحت میشی..

سن دایی بالا بود، مریض هم بود و همه انتظار اینو داشتن که یکی از همین روزا از دستش بدیم.. اما بازم باور کردنش سخت بود.. چرا ما عادت نمیکنیم به رفتن آدما؟

حالا یه عالمه گل و گلدون موندن بی باغبون..

خدایا به دل همسرش به دل بچه هاش صبر بیشتر بده. آمین

 دایی مهربونم ازاونجا که نزدیکتری به خدا، برامون دعاکن..