هر که گرگش را دراندازد به خاک
رفته رفته مىشود انسان پاک
و آن که از گرگش خورد هر دم شکست
گرچه انسان مینماید، گرگ هست!
و آن که با گرگش مدارا میکند،
خلق و خوی گرگ پیدا میکند.
در جوانى جان گرگت را بگیر!
واى اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیرى، گر که باشى همچو شیر
ناتوانى در مصاف ِ گرگ پیر
از: فریدون مشیری
از دفتر: از دیار آشتی
جایی در درون من
جایی کهنه در من
از انتظار زیاد زخمی است و بند نمی آید.
:تورگوت_اویار
ما برای رسیدن به عشق از دست رفته مان نمی گرییم..
او اگر به ایده آل ترین شکل ممکن هم برگردد، جایی در قلبمان نخواهد داشت.. چون قبلا او همانجا تمام شده،
و هرگز اویی که برمیگردد او که ما دوستش می داشتیم نیست..
ما برای اویی که قبلا داشته ایم، به خاطر درد خنجر تیز خاطره ها به قلبمان، و برای درد فقدان و گم گشتگیِ امیدست که بار سنگین اندوه را هنوز بر دوش میکشیم..
اگر بنا بود که همگی کاغذی بر پیشانی داشته باشیم و عصارهی همهی سالها و خیالها و آرزوها را بر آن مینوشتیم تا دیگران بخوانند، عبرت بگیرند یا به فکر وا داشته شوند، روی آن کاغذِ آویخته به پیشانیام مینوشتم «تا اطلاع ثانوی.» و بعد «سه نقطه» میگذاشتم.
چرا که گرچه تلخ و هولآور و غمگین، اما آموختهام که به همهی قوانین، به همهی ثابتهایابدی و همهی باورها تردید کنم. چرا که نه؟!
مگر ندیدم مامان پروانه را که با دستمال خیس، یخچالِ پُراتصال خانه را دستمال میکشید؟ مگر نشنیدم جیغ مرگآلودش را که به آواز قو میمانست؟ مگر لمسش نکردم که خشکیده بود؟ که لای پتوی سبز پلنگی از خانه بردند بیرون.
تمام کوچه را چراغ زنبوری گذاشتند. سیاهی و پرچم کوبیدند. یاسین، والقرانالحکیم پخش کردند. و زنها که مرا میدیدند بچههاشان را تنگ به خودشان فشار میدادند از سرنوشتی که خیلی دور و خیلی نزدیک بود. «مامان پروانه کی برمیگرده بابا؟» «برنمیگرده. ما میریم پیشش»
تا به حال، خوابیدن پدرها را دیدهاید؟ دلشورهداشتهاید که شکمش برای برآمدنِ نفس بالا و پایین میشود؟ انگشت زیربینیاش گرفتهاید که بخاری نرم و آرام و نازک بنشیند روی بندهای انگشت؟ و آیا دلتان گرم شده به بیدار شدنش از این قیلولهی نازک بعد ناهار یا چرتِ پای اخبار؟ آخ.
خدا کند نفهمید این تصویر را که آخرهای قصهی بابامحسن، پوست شکمش به کمر چسبیده بود از زور سرطان. لبهاش پوسته بود از خشکی. چشمهاش نیمهباز بود انگار پروانهی خشکیدهی ما که استخوانهایی بود عزیز و دوست داشتنی؛ آمده باشد به استقبال. دوباره یاسین. دوباره والقران الحکیم. دوباره سیاهی، سیاهی، سیاهی.
و چقدر دوست و رفیق و مونس داشته ایم هر کداممان. به کجای نقشه پناهبردهاند از ما و بدون ما؟ به کدام سوی تاریخ؟ آیا حالا نام ما، خیالشان را به آشوب میکشد؟ اندوه مان، انگشت میشود تا کارتُنَکِ فراموشیشان را بشکافد؟ بر میگردند به ما؟ نگاه میکنند به ما؟ خیال میکنند به ما؟
میبینید؟ همهچیز فقط تا اطلاع ثانوی اعتبار دارد. تا لحظهای که تلفن زنگ بخورد. پیامکی بیاید. خانهی آشنایی به غریبهای برسد. قلبی ربوده شود. دلی بشکند. سنگی برگوری نشان شود. و کلمات شورانگیزِ بابا، مامان، معشوق، مونس، رفیق، حضور، بوسه، آغوش و باور معنای همیشگیشان را از دست بدهند...
پینوشت: شما اگر کاغذی به پیشانی داشتید، چه بر روی آن مینوشتید؟
#مرتضی_برزگر
کتاب های چاپ شده:
💛قلب نارنجی فرشته 💛نشر چشمه 💛 چاپ دهم
💛 اعترافات هولناک لاکپشت مرده💛 نشر چشمه 💛 چاپ پنجم
💛لغو مجوز